ไม่ว่ายังไง แฟนนายก็รักนายที่สุดอยู่แล้ว
.
.
.
เสียงพลิกหน้ากระดาษกรอบแกรบไปทั่วห้องประชุม ที่นักเรียนปี3 ชั้นปีสูงสุดในโรงเรียนมัธยมใช้เป็นห้องอ่านหนังสือ ติวหนังสือ รวมไปทั้งกินข้าว- -
โอ๊ย อะไรไม่รู้เยอะแยะ ยากจะตาย ใครมันจะไปจำได้!!
อาซามิโวยเป็นรอบที่10ของชั่วโมง- -
ก็อ่านสิคับ อ่าน ไม่อ่านจะจำได้มั้ยล่ะนั่น
คาระบ่นขำๆกับท่าทางประมาณว่า ฉันไม่ไหวแล้วของแฟนสาว
ใครมันจะไปเก่งเหมือนนายล่ะ เฮ้อ.... ฉันกลับดีกว่า ไปก่อนนะ
อาซามิเก็บข้าวของที่เกลื่อนโต๊ะใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินออกไปจากห้องประชุม
ทำแบบนี้ แฟนไม่ว่าเอาเหรอ
รินะพูดพลางเล่นกับปกเสื้อเชิ้ตของคาระ
ไม่หรอก ยัยนั่นจืดชืด น่าเบื่อจะตาย
คาระยิ้มพลางก้มลงจูบรินะ
ห้องประชุมนี้ หน้าที่หลักเป็นห้องติวหนังสือ แต่ มันก็ใช้เป็นเหมือนฮาเร็มด้วยเช่นกันและคาระก็เป็นหนึ่งในเพลย์บอยประจำฮาเร็มนี้
ไง
คาระเงยหน้าจากกองหนังสือที่เขาอ่านเป็นประจำขึ้นมองดูอาซามิที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องประชุม
แฮะๆๆ พอดีตื่นสายน่ะ
อืมมมม อ่ะ!ของขวัญวาเลนไทน์
คาระส่งกล่องสีหวานที่ผูกโบว์อย่างดีไปให้อาซามิด้วยหวังว่าจะเห็นสีหน้าเป็นปลื้มจากเธอ
อ่ะ...ขอบคุณนะ... อาซามิรับมาแบบงงๆ ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน เธอเก็บของขวัญเข้ากระเป๋าอย่างทะนุถนอม
แต่ก็ไม่ยักจะหยิบอะไรออกมาจากกระเป๋า(ที่เป็นพิเศษนอกจาก หนังสือ และกล่องดินสอ)
นี่ใจคอเธอจะไม่ให้อะไรชั้นเลยใช่มั้ยเนี่ย
ก็...มันลืมง่ะ คาระอย่าโกรธนะๆๆๆๆๆ เดี๋ยวอาซามิจะไปเอามาให้วันหลัง
งั้นเอาช็อคโกแลตนะ
ช็อคโกแลตเหรอ อืมมม...ได้สิ
อาซามิยิ้มกว้างเพื่อหวังไม่ให้คาระรู้สึกเสียใจ พร้อมๆกับความกังวลที่อยู่ลึกๆในใจของเธอก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น
คาระกำลังเก็บของเตรียมจะกลับบ้าน ก็มีรุ่นน้อง รุ่นเพื่อน หลายสิบคนยื่นช็อคโกแลตมาให้
เขาก็รับมาอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเดินสวนกับรินะ
วันนี้ทำไมกลับเร็วจังล่ะ จะไปหาแฟนเหรอ
รินะยิ้มอย่างรู้ทันคาระ
เปล่า เอ่อ มาก็ดีแล้ว อะ!ชั้นให้เธอ
พอพูดถึงแฟน คาระกลับนึกน้อยใจอาซามิไม่ได้
เขารอแค่ของขวัญจากอาซามิเท่านั้น แต่เธอก็ไม่มีให้.............................................
แหม จะทำลายหลักฐานไม่ให้แฟนเห็นแล้วมาให้ชั้นเนี่ยนะ นายนี่มัน น่ารักจริงๆเลยนะย่ะ
รินะดึงถุงช็อคโกแลตมาไว้ในมือของตน พลางรุนหลังให้คาระรีบๆกลับบ้านไปหาอาซามิ
ทางด้านอาซามิ หลังจากกลับจากโรงเรียน เธอก็แวะซื้ออุปกรณ์ทำช็อคโกแลตสำเร็จรูป และรีบกลับบ้านมาทำ
อืมมม...ก็ละลาย แล้ว...แล้วทำไงต่อล่ะเนี่ย
อาซามิชะงักมือที่กำลังหั่นช็อคโกแลตแผ่นใหญ่พลางครุ่นคิดวิธีการทำ แต่นึกเท่าไหร่ ก็นึกไม่ออกซะที เธอเปิดสมุดบันทึกของเธอเพื่อหาวิธีการทำช็อคโกแลต แต่มันก็ไม่มี
โอ๊ย ทำไมไม่จดไว้นะ! แล้วจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ฮือออ...
อาซามิทรุดตัวลงร้องไห้อยู่ในห้องครัวโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
อาซามิเดินถือช็อคโกแลตที่ทำเสร็จแล้วรอให้เย็นเดินไปทางห้องเก็บของที่อยู่แยกกันกับตัวบ้าน
ห้องเก็บของเป็นห้องที่เธอชอบมากที่สุด เธอชอบมาคิดอะไรเงียบๆอยู่ในห้องนี้
และห้องเก็บของของเธอนั้น จริงๆแล้วเป็นตึก3ชั้น โดย2ชั้นบนนั้น เปิดเป็นห้องให้เช่า
โดยเธอก็ไม่รู้หรอก ว่าใครเช่าห้องนั้น เพราะบันไดขึ้น-ลง มันแยกกับห้องเก็บของอยู่แล้ว
RRRRRRRRRRRR.
ฮัลโหล
เดี๋ยวชั้นไปหานะ
อ่า..อืมๆ
อาซามิเทช็อคโกแลตทั้งหมดทิ้งลงหน้าห้องเก็บของ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเก็บของ
เธอหยิบอัลบัมรูปที่เธอถ่ายกับคาระทั้งหมดลงมาเปิดดู
ตั้งแต่ที่เริ่มคบกัน ตอนไปเดทกันครั้งแรก ตอนที่คาระล้มลงบนหญ้า และดึงเธอให้ล้มลงไปอีกคน
ตอนที่ไปค่ายอาสาที่เหนื่อยแสนเหนื่อย เธอก็ยังคงมีคาระอยู่ข้างกายเสมอไป....
เหนื่อยจัง....
อาซามิค่อยๆหลับตาลงโดยไม่รู้ว่ามือของตัวเองโดนบาด และเลือดสีแดงสดก็ไหลออกมาจากแผลลึก
คาระเดินลงบันไดมาจากชั้น3ด้วยความรีบร้อน แต่เผอิญมาเจอแม่ของอาซามิซะก่อน
อ้าว คาระ ไปทำอะไรข้างบนเหรอลูก
อ่อ พอดี ผมมาทำธุระนิดหน่อยน่ะคับ แล้วอาซามิล่ะคับ
ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่สงสัยจะอยู่ในห้องเก็บของน่ะแหละ
คาระเดินเข้าไปในห้องเก็บของและเห็นอาซามินั่งอยู่ที่พื้นบนตักก็มีอัลบัมรูปวางอยู่
นี่ๆ จะดูรูปน่ะ ไปดูในบ้านก็ได้มั้ง มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ หืม?
คาระถามอย่างห่วงใย แต่ไร้การตอบสนองจากร่างตรงหน้า เขาจึงค่อยๆขยับตัวเอามือไปแตะที่หน้าผากของอาซามิ ร่างกายของเธอเย็นอย่างน่ากลัว แล้วเขาก็เห็นเลือดหยดไปบนอัลบัมเต็มไปหมด
อาซามิ!!!!
เขากำลังจะอุ้มอาซามิ แต่พี่ชายของเธอก็ตรงเข้ามาจัดการแทนเขาเรียบร้อย
อาซามินอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลโดยมีสายน้ำเกลือระโยงรยางค์อยู่เต็มไปหมด
ในห้องพักฟื้น อากิระพี่ชายของอาซามิยืนอยู่ข้างหน้าต่าง พลางจับจ้องใบหน้าของคาระ ที่นั่งเฝ้าอาซามิอยู่ข้างๆ
เกิดอะไรขึ้นกับอาซามิเหรอคับ ทำไมเธอเป็นแบบนี้
นายรู้อะไรมั้ย ไม่ว่ายังไง แฟนนายก็รักนายที่สุดอยู่แล้ว...อาซามิ...ความจำเสื่อมระยะแรกน่ะ
อะไรนะคับ?
ใช่ เค้าคงไม่ได้บอกนาย เค้าจำสิ่งที่ตัวเองพูดไว้ไม่ได้หรอก แต่อาศัยจดลงสมุดน่ะ แล้วชั้นก็ต้องเตือนให้เค้าอ่านสมุดนั่นทุกวัน แล้ว เมื่อวานที่นายบอกว่า อยากได้ช็อคโกแลตน่ะ ยัยนั่นก็ไปซื้อมาทำให้ แต่เค้าจำวิธีการทำไม่ได้ แล้วก็เอาแต่ร้องไห้อยู่ในห้องครัวอย่างนั้นน่ะแหละ จนชั้นต้องมาสอนเค้า และจดลงสมุดให้น่ะแหละ
ถ้านายไปดูให้ดี อาจจะยังเห็นช็อคโกแลตก็ได้นะ ช็อคโกแลตที่อาซามิตั้งใจทำให้นาย
คาระกลับมาเก็บของ เขาเดินไปทางห้องเก็บของเองโดยที่ตัวเองก็ยังแปลกใจ
เศษช็อคโกแลตที่เมื่อหลายชั่วโมงก่อนคงสวยงามกระจัดกระจายไปทั่วหน้าห้องเก็บของนั้น เขาเห็นภาพความพยายาม เห็นน้ำตามากมาย ที่อาซามิเสียไปกับช็อคโกแลตพวกนี้ ช็อคโกแลตวาเลนไทน์ของเขา....
อ้าว คาระ...นายลืมมือถือไว้แหน่ะ แฟนนายโทรมาด้วยนะ
รินะเดินลงบันไดมาเจอาคาระพอดี ก่อนจะส่งมือถือคืนให้
ขอบใจ เอ่อ รินะ...เราเลิกกันเถอะ
เพิ่งจะรู้สึกรักแฟนขึ้นมาสินะ ก็ได้...โชคดีนะคาระ รินะหัวเราะก่อนจะเดินกลับขึ้นไปข้างบน
อาซามิยืนอยู่นอกห้องประชุมหลายต่อหลายวัน หลายต่อหลายครั้งที่เธอแกล้งทำเป็นกลับบ้าน เพื่อเฝ้าดูคาระ เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น....แค่นี้ เธอก็เจ็บจนก้าวขาไปไหนไม่ได้ ได้แต่ยืนร้องไห้อยู่หน้าห้องอย่างนั้นพร้อมกับกอดโทรศัพท์มือถือของตัวเองเอาไว้
พออาซามิวางสายจากคาระ สักพักเธอก็โทรไปหาเขาอีกครั้ง แต่คนที่รับสายเป็นผู้หญิง และบอกว่า คาระลืมมือถือเอาไว้
แค่นี้ น้ำตาที่เธอคิดว่ามันหยุดไปแล้ว ก็ค่อยๆหลั่งไหลออกมาอีก
เธอไม่รู้ว่าจะมีเขาไปอีกนานแค่ไหน และเขาจะยังรักเธออยู่เหมือนเดิมไหม....
เธอไม่รู้อะไรเลย รู้แต่ว่า เธอรักเขามาก....ก็แค่นั้น
TBC*
